Boekfragment Hoefijzers in Japan

Shari krijgt voor de laatste keer de mogelijkheid om op 'Blanche' te rijden, voordat ze afscheid zal moeten nemen...

“Nog voordat dat Peter goed en wel afgestegen was, stond Shari al naast Blanche en hield haar vast bij de teugels, achter het bit. Blanche duwde haar neus in de nek van Shari, die tranen voelde opwellen uit haar ogen. Ze misten elkaar nu al. Op haar hoofd waren donkergrijze vlekken van het zweet zichtbaar, die onder de neusriem uitkwamen. Blanche had hard gewerkt, dat kon je wel zien. Haar neusvleugels sperden open en ze ademde snel. Shari interpreteerde deze aanblik als een mogelijkheid om lang op haar te kunnen zitten, omdat ze na de training echt wel even nodig had om op adem te komen. Deze interpretatie was puur gedreven door de wens om zo lang mogelijk op haar te zitten en het werd haar zo in de schoot geworpen.

“Ga er maar gauw op, alleen stappen hoor,” zei Peter. Hij hielp Shari erop en trok zijn handschoenen uit, terwijl hij naar de stal liep. Daar zat ze, met haar schoenen en haar spijkerbroek. Even weer terug op de rug van haar lieveling. Ze reikte naar voren en leunde op haar hals. “Wat heb ik dit gemist,” fluisterde ze Blanche toe. Dit was precies wat ze nodig hadden. Even geen presteren, maar gewoon fijn ontspannen lopen en samen zijn. Het was een dankbaar moment. Shari nam zoveel mogelijk de tijd om dit fijne samenzijn te rekken. Na ruim een half uur hield ze stil. Het kon voor haar eeuwig duren, maar ze realiseerde zich dat het toch echt tijd werd om te stoppen. Met grote tegenzin stapte ze af, aaide Blanche nog eens op de hals en liep met haar richting de poetsplaats. Peter was druk bezig met het opzadelen van alweer het volgende paard en vroeg Shari allervriendelijkst hoe het was gegaan.

“Het was fijn, bedankt. Kan ik haar ook ooit nog een keer rijden, dat ik dan les heb of zo?” vroeg ze er maar meteen achteraan. Het was haar liefste wens voor de komende tijd.

“Dat moet je maar even met Joyce overleggen. Het zou wel kunnen, maar dan wel onder mijn begeleiding,” zei hij zakelijk. Het was duidelijk dat ze weinig tot niks meer te zeggen had over haar eigen paard.

Aan de ene kant was het fijn dat ze af en toe de mogelijkheid kreeg om weer eens te rijden of wat ervoor door mocht gaan, maar aan de andere kant stemde het haar verdrietig. Ze was hierdoor vreselijk in verwarring geraakt. De problemen en tegenslagen werden haar vaak allemaal te veel en er zat niets anders op om alles maar te accepteren, zoals het nu ging. Ze had ook weinig keus, want het rijden, de lessen en alles wat nodig was om volop met haar paard bezig te zijn, was door haar ziek-zijn simpelweg onmogelijk geworden. Alles draaide om acceptatie en loslaten. Maar dat was moeilijk en zover was ze nog niet. Ze klampte zich dankbaar vast aan alle genietmomenten die ze met elkaar hadden, zolang ze nog samen waren. Eens moesten ze dan toch afscheid nemen van elkaar. Ze hoopte maar dat dat moment nog ver weg was. Bij die vreselijke gedachte, gingen haar ogen weer branden. Ze pakte het hoofd van Blanche en keek haar, door een waas van tranen, recht in de ogen aan…

“Ik zal altijd van je blijven houden, waar en van wie je ook bent.” Ze bezegelde deze belofte met een langdurige kus op haar voorhoofd. Blanche stond roerloos stil en ze voelde het verdriet van Shari, maar ze kon niks doen om de situatie te veranderen.”

Benieuwd naar het volledige verhaal? Bestel 'Hoefijzers in Japan' (of  deel 1 en 2 als set) dan hier:

https://farnwood-publishing.myonline.store/c-5118540/de-boekenplank/

 

© 2020 - 2021 Mia Farnwood - Auteur | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel
Ook een eigen gratis shop?